Hoe blijft Charlotte de Witte staande in de steeds commerciëler wordende technoscene? | DJ Mag NL - Living & Breathing Dance Music
Living & breathing dance music!

Hoe blijft Charlotte de Witte staande in de steeds commerciëler wordende technoscene?

Hoe blijft Charlotte de Witte staande in de steeds commerciëler wordende technoscene?

Sinds Charlotte de Witte haar eigen naam gebruikt voor haar producties en dj-optredens is haar status in de hogere regionen van de mondiale technoscene terecht gekomen. Om vooroordelen te voorkomen trad zij op onder de mannelijke naam Raving George, maar sinds zij haar eigen naam gebruikt is Charlotte de Witte niet meer te stoppen. DJ Mag ontmoet Charlotte in haar nieuwe thuishaven Brussel, om haar verhaal te horen over hoe zij in de technoscene terecht kwam, waar zij zichzelf nu ziet in de steeds commerciëler wordende technoscene en hoe zij omgaat met de haters.
 

Dit artikel komt uit DJ Mag NL editie #35, releasedatum 26 september 2017

Het is 2017 en techno is groter dan ooit. Dit geldt niet alleen voor techno maar voor de algehele stroming die elektronische dance vertegenwoordigt. Maar dit jaar geeft vooral voor de duistere, futuristische four-to-the-fl oor techno een enorme boost. Met de steeds groter wordende fanbase en volgers en het groeiende aantal technofestivals met supersterheadliners rijst de vraag of techno nog wel underground is. En wat we precies als techno mogen bestempelen. De grote vraag binnen deze muziekstijl droeg ook bij aan de doorstroming van veel nieuw talent, maar waarvan weinigen zo’n hype creëerden als Charlotte de Witte deed. Het is een grauwe maar aangename dinsdagochtend als we bij station Brussel Midi instappen in De Wittes auto. Onze korte reis met de Eurostar heeft ons genoeg tijd gegeven om meertalig te kunnen luisteren naar de Wisdom ep op Sleaze Recorde van de nu 25-jarige dj-producer. De release is een 4-tracker met haar duistere gestripte geluid met haar signatuur vocale snippets en ondanks dat we weten dat zij geen lelijke en koude techno-golem is, is het contrast tussen De Wittes moody muziek en de fris ogende, aandoenlijke en uitgesproken jonge vrouw groot te noemen. Terug in haar thuisbasis en weer uitgerust na een weekend van festivals waarin zij op het Franse Les Nuits Secrets festival draaide om daarna door te vliegen naar Ibiza en te draaien tijdens Suara’s residentie in club Privilege.

Op weg om ergens te gaan lunchen maakt Charlotte de grap dat ze voor de rest van haar leven ongelukkig zal zijn omdat haar hectische leven het niet toelaat een huisdier te nemen, iets wat zij maar al te graag wil. Waar haar doordeweekse dagen best wel normaal lijken zijn haar weekendschema’s op zijn zachtst gezegd chaotisch. Dat is ook wel te begrijpen als je deze zomer op meer dan twintig festivals hebt opgetreden. Daarnaast heeft Charlotte ook naar haar eigen KNTXT-avonden verspreid over heel België en talloze clubboekingen. Begin juni was zij in Engeland voor de tweede editie van het Londense techno bonanza Junction 2 waar zij moest draaien in de indoor Warehouse area. “Het bleek een prachtige dag te zijn in Londen, blauwe hemel en een lekker zonnetje en ik dacht: fuck, nu gaat er niemand binnen staan. Dat was ook zo gedurende het eerste halve uur, bleek dat de deuren nog niet eens open waren maar niemand had mij dat verteld. Veel mensen stonden in de rij te wachten dus toen de deuren open gingen stroomden de mensen binnen en was het gelijk feest - en ik was zo blij!”
Het lijkt er op dat de promotors van LWE ook zeer content waren want Charlotte is alweer gevraagd om voor ze te draaien op zaterdag 7 oktober in de Engelse hoofdstad tijdens de opening van de Sophomore series, in de nieuwe industriële megalocatie Printworks. Maar wij vermoeden dat niet de Junction 2-gig bovenaan de lijst zal staan van De Wittes favoriete festivals van dit jaar want als het op techno aankomt zijn er maar weinig plekken in de wereld die te vergelijken zijn met het Nederlandse Awakenings, waar Charlotte de Witte in 2017 haar debuut had. Niet verrassend dat zij nog steeds in de zevende hemel is als zij terugdenkt aan die gig. “Ik had nog helemaal niet geslapen omdat ik bang was dat ik mijn aansluitende vlucht zou missen door een vertraging vanuit Kosovo.” Gelukkig was zij net op tijd om een volle tent volledig uit zijn dak te laten gaan.


Een ander hoogtepunt van het afgelopen festivalseizoen is in de ogen van DJ Mag wellicht een beetje een rare. Al meer dan 40 jaar oud en met een grotere capaciteit dan Tomorrowland is gigant Rock Werchter, een festival dat zoals de naam al doet vermoeden niet bekend staat om haar dj-boekingen. “Ze boeken eigenlijk nooit dj’s tenzij het voor de afterparty is en dan zeker geen technoartiest”, vertelt De Witte. “Ik denk dat ik de eerste ben die daar ooit gedraaid heeft en dat alleen was al waanzinnig. Ik had het totaal niet verwacht; het was een tent voor ongeveer 10.000 man en voordat ik moest beginnen was er een change-over van een band waardoor er 45 minuten geen muziek was. Ik kwam 30 minuten voor mijn set aan; de tent was stampvol maar er was geen muziek dus iedereen was gewoon aan het wachten en dat maakte mij zo nerveus! Het is gewoon een bevestiging wanneer je al die mensen ziet waarvan je weet dat het bijna allemaal Belgen zijn, en dat was een heel fijn gevoel. Ze schreeuwden de hele tijd en er heerste een sfeer die ik nog nooit eerder had meegemaakt in mijn leven.” Als echte Belgische patriot draaide zij Universal Nation van Push als dank.
Dankzij haar populariteit in België heeft Charlotte ook een eigen wekelijkse radioshow op Studio Brussel. Deze show loopt nu alweer drie jaar, met daaraan vooraf gaand een residentie bij een andere show van Studio Brussel. Die had Charlotte verdiend nadat zij een dj-contest opgezet door Studio Brussel en Tomorrowland had gewonnen. Zij vertelt dat de wekelijkse 60-minutensets die ze wekelijks opneemt in de Belgische hoofdstad haar lekker dicht bij huis houden want de show is naast haar eigen KNTXT-avonden in de Brusselse Fuse, die tegenwoordig ook avonden in Antwerpen en Gent heeft. Dat zijn eigenlijk de enige sets die ze in België draait. “Alles is veranderd, alles is veranderd”, zegt Charlotte terwijl ze met grote ogen voor zich uit staart. “Ik heb verleden jaar wat festivals gedaan en ik mocht echt niet klagen. Maar dit jaar is echt zo totaal anders, en ik weet niet precies waar ik dat aan te danken heb.”

Switch
Als we doorvragen onthult De Witte dat, toen zij een jaar geleden tekende bij het boekingsbureau FMLY, dit echt wel merkbaar was in haar boekingen. Desondanks is zij voor haar vertegenwoordiging onlangs overgestapt naar Decked Out. “Soms moet je gewoon een cold damn bitch zijn,” grapt Charlotte “maar het was wel het moeilijkste wat ik ooit heb moeten doen.” Snel voegt zij toe dat ze niet ontevreden was met haar vertegenwoordiger en dat zij nog steeds op goede voet staat met de mensen van FMLY die ook echt in haar en haar muziek geloofden. Ze kijkt terug op een hele goede tijd met hen samen. “Mijn vertegenwoordiger deed echt heel veel voor mij en geloofde ook echt in mijn muziek. Ik denk dat het voor een nieuwe artiest heel moeilijk is iemand te vinden die met je wil werken. Het is niet moeilijk om bij een agency te tekenen, maar je moet wel een prioriteit voor ze zijn.” Die verandering was de laatste van een serie van relatief dramatische veranderingen die de carrière van Charlotte de Witte de afgelopen jaren doormaakte.

Minder dramatisch en meer natuurlijk was haar overgang van electrohouse naar techno. Met elektronische dance kwam Charlotte in aanraking toen ze in de grote stad Gent naar de middelbare school ging. “Ik ging vaak naar een club genaamd Make Up, een soort bunker; heel klein en in de periode dat mensen nog uitgingen met veren in hun haar en grappige zonnebrillen.” Charlotte ging toen nog voor de zeer populaire electro en Nederlandse sound en luisterde naar muziek van MSTRKRFT, Erol Alkan, The Bloody Beetroots en zelfs Afrojack. “Toen ie nog cool was.”

Haar carrière begon De Witte met een mixtape die ze in Ableton had gemaakt. Deze stuurde zij naar kleine clubs en barretjes in heel België en niet zonder succes. Uiteindelijk resulteerde dit in een gig in een lokale kleine bar en wel op dezelfde dag dat ze haar eerste decks had gekocht. ”Ik had dus helemaal geen tijd om me voor te bereiden. De enige mensen die aanwezig waren was een groepje vrienden en het barpersoneel. En ik stond daar dus van … eh, hoe werkt dit allemaal?” Ze vertelt het met een lach als ze er aan terug moet denken. “Natuurlijk was het slecht, heel slecht, ik kon niet beatmatchen, ik kon helemaal niks. Maar ik kon daar wel oefenen op de Pioneers van de bar, dezelfde apparatuur als in de clubs. Dat kwam goed uit want de apparatuur die ik gekocht had bleek niet te werken.”
Haar eerste set werkende apparatuur aanschaffen was eigenlijk een geluk bij een ongeluk voor De Witte. “Ik kocht mijn decks nadat ik betrokken was bij een scooterongeluk. Ik kwam uit school en een vrouw die mij bij het rechtsaf slaan over het hoofd had gezien schepte mij met scooter en al. Mijn scooter was total loss en ik heb nog steeds een paar kleine littekens. Ik had een paar lichte brandwonden op mijn benen. Niks heel ernstig maar de verzekering betaalde mij flink uit. Daarvan kocht ik twee Pioneer cd-spelers, een Pioneer mixer, een MacBook Pro en een iPhone. Ik zei tegen mijn moeder: ‘Dus mam, ik heb nu vijfduizend euro en ik wil het allemaal in een keer uitgeven. Is dat oké?’ Ze antwoordde: ‘Het is jouw geld, doe ermee wat jij denkt dat goed is’. Het was dus echt een geluk bij een ongeluk want eerlijk gezegd heb ik alleen nog twee kleine littekens”. Waarmee een internationale dj-carrière werd opgebouwd, kunnen we wel zeggen. De ouders van Charlotte de Witte hebben haar altijd gesteund in haar keuzes. Zo sterk zelfs dat, toen bleek dat zij aan het eind van haar middelbare school achterop raakte, haar ouders voorstelden dat het misschien beter was dat Charlotte haar dromen volgde. “Ik had nog een paar maanden te gaan en het was keihard werken en ik wilde het wel afmaken. Maar ik had het echt moeilijk en veel hulp vanuit school kon ik niet verwachten; zij waren zeer respectloos tegenover mij en ik heb eigenlijk niks positiefs over deze school te zeggen. Echter mijn moeder kwam naar mij toe en zei: ‘Charlotte, laat het gaan, stop er gewoon mee’. Er zijn weinig families waar dit zal gebeuren denk ik.”

Studerend voor een baan in evenementenorganisatie realiseerde Charlotte zich dat wat zij had ervaren tijdens het dj’en veel leerzamer was dan wat zij ooit op school zou kunnen leren. “Op een gegeven moment zei mijn mentor, die je behoort te begeleiden, tegen me dat ik niet moest denken dat ik zou slagen voor mijn opleiding met het draaien van plaatjes. Dat doe je gewoon niet, zo neerbuigend, ik ben ook een mens, behandel me dan niet als uitschot”, zegt ze. “Ik ben nog steeds boos op hem maar ik weet, er komt een dag; I shall have my revenge.” DJ Mag NL meent dat zij haar revenge al heeft gekregen, en verdiend. 



Innerlijke rust
Destijds verdiende De Witte al haar brood met djoptredens als Raving George. Toen haar producties opgepikt werden resulteerde dat in releases op Crux, Bad Life en Play It Again Sam. Dit laatste label bracht in 2015 de single You’re Mine uit. Op deze track werkte De Witte samen met electropopzanger Oscar And The Wolf en de single werd een crossoverhit in zowel Belgiëals in Turkije. “Ik ben nog steeds heel blij dat ik die track gemaakt heb, maar ik zou het nu niet nog een keer doen”, zegt zij. “Niet op dit moment tenminste en niet als Charlotte de Witte omdat, alhoewel ik overtuigd ben dat je jezelf niet moet limiteren, dit niet de manier is hoe de dancewereld werkt. Er zijn overal puristen en als je niet cool genoeg bent kan je nooit in de Berghain draaien. Daarom denk ik ook dat het zowel het makkelijkst voor jezelf is als voor de promotors die je willen boeken. Als je een technoartiest bent, maak je techno. Zo gauw je iets anders maakt maak je je eigen leven alleen maar moeilijk. Tenzij je heel groot bent, zoals bijvoorbeeld Nina Kravitz, die kan doen wat ze wil.”
Nog steeds optredend als Raving George verstrijken de jaren maar de muzikale voorkeur van De Witte verchuift steeds meer richting techno. Vooral de track Stranger To Stabilty van Dustin Zahn en dan vooral de Len Faki Podium Mix is een track die echt een openbaring is. Het is vooral de minimale benadering van de muziek die haar zo aantrekt naarmate Charlotte ouder wordt en helpt om een innerlijke rust te vinden. “Als je naar technoclubs gaat maakt het niet uit wie je bent en kan je echt jezelf zijn”, zegt ze. “En ik denk dat deze fi losofie zich verspreidt door de muziek.” Als in 2015 De Witte een van haar belangrijkste carrièrestappen tot nu toe maakt met de release van haar Weltschmerz Ep op Turbo, het label van Tiga, is het tijd voor een naamsverandering. De naam Raving George was snel verzonnen en De Witte geeft toe dat zij bewust een mannelijke naam had gekozen om de bekende vooroordelen tegen vrouwelijke dj’s tegen te gaan. “In het begin had ik het soms zwaar te verduren, een vrouw en nog erg jong ook. Het was af en toe best wel heftig dus ik dacht ik gebruik Raving George als artiestennaam zodat men niet denkt dat ik mijn vrouwelijkheid uitbuit om meer boekingen te krijgen. Als je mij zag draaien was het duidelijk dat ik een meisje was. Het was niet zo dat ik dat probeerde te verbergen, ik wou me gewoon niet de hele tijd druk maken met al die negatieve gedachtes.”
Met haar transitie naar technomuziek en een carrière die vorm begint te krijgen vindt ze het tijd om haar ware identiteit naar buiten te brengen. “Dit is echt wie ik ben, ik heb mijzelf en mijn doel gevonden in dit leven.”, legt zij uit. “Ik wist wat ik wilde en wat ik daarvoor moest doen, dus ik dacht: waarom \vasthouden aan een naam die ik koos uit onzekerheid? Dat voelde raar. Dit ben ik en ik draai techno, en heel veel technoartiesten zoals Ida Ingberg, Adam Beyer, Alan Fitzpatrick, Nina Kravitz gebruiken allemaal hun eigen naam dus waarom zal ik mijzelf nog steeds verbergen achter een mannelijke naam? Echt niet! Ik werd er ziek van! Ik liet hiermee echt mijn onzekerheid los en stak een dikke middelvinger op naar al diegene die mij in het verleden zo gemeen tegen mij waren.” En De Witte had nooit kunnen aanvoelen hoe goed deze zelfacceptatie voor haar zou uitpakken. Zelf zegt zij dat het moeilijk is om een artiest met een naam zoals Raving George serieus te nemen, vooral in de technoscene. Haar nieuwe naam ziet zij dan ook als een van de redenen dat het aantal internationale boekingen omhoog schoot. Jammer genoeg, zoals vaak gebeurt wanneer iemands hoofd boven het maaiveld begint uit te steken, kreeg zij nu met haters te maken. Helemaal nu er zoveel sets worden opgenomen en gestreamed. Beschuldigingen dat zij telkens dezelfde set draaide en zelfs dat ze prerecordermixen zou afdraaien hoorde je meer en meer nadat haar sets van Awakenings, Dour en andere festivals online kwamen. “Bij Studio Brussel draai ik elke week een nieuwe set omdat ik dan nieuwe platen tot mijn beschikking heb”, vertelt De Witte. “Op een festival wil ik zoveel mogelijk eigen tracks draaien, ook de niet gereleaste want je weet welke muziek het echt goed zal doen tijdens een set. Dan is het logisch dat festivalsets overeenkomen met elkaar. Ik heb ook niet genoeg goede nieuwe tracks om wekelijks de oude te vervangen want een dj-set heeft wel een structuur. Veel mensen zijn hier online erg hard over, ook over mijn set bij Dour. Je kon bij Dour de lichtjes op de decks niet zien doordat het zonlicht zo fel was, een probleem dat altijd speelt als dj’s overdag draaien. En het is ongelofelijk dat mensen dit nog steeds niet beseffen. Eigenlijk moet je er ook nooit op reageren want dat maakt het alleen maar erger. Als mensen nare opmerkingen op mijn pagina posten als ‘You fake-ass bitch, maybe you should stop shaking your ass’ dan delete ik dat gewoon en blokkeer ze”, zegt zij met een glimlach. Het is gelukkig niet alleen maar negatief, zo is er een fanpagina die elke dag eenzelfde foto van mij post. “Hilarisch”, kan ze nog net tijdens het lachen uitbrengen.

Mainstream
Eigenlijk is het enige probleem dat De Witte heeft de toekomst van technomuziek zelf. Met enkele releases in het vooruitzicht zoals de intense acidklapper Closer Ep op Mary Go Wild Black die uitkomt in oktober is De Witte op het moment vol vertrouwen maar tegelijk op haar hoede om niet al op haar lauweren te gaan rusten. Ook omdat ze nog steeds niet gelooft dat ze het gemaakt heeft. “Het kan altijd kantelen,” zegt ze “je kan niet stil blijven staan in deze business. Je moet blijven doorgaan en jezelf blijven pushen, wel op een goede manier, je moet jezelf uitdagen. Ze droomt ervan om uit te brengen op Soma en geeft hoog op over de labelbazen en Schotse technohelden Slam. Ze vertelt dat ze bezig is met een album, het begint al vorm te krijgen maar het duurt nog zeker tot 2019 voordat deze het daglicht zal zien.
De grootste uitdaging op dit moment is hoe zij zich presenteert nu de technoscene lijkt te zijn uitgegroeid tot een meerkoppig monster. “Ik ben zelfs niet bang dat techno te groot aan het worden is, omdat alles wat een hype wordt snel uitsterft als het niet sterk genoeg is”, filosofeert De Witte. “Als je kijkt wat er nu gebeurt met artiesten zoals Marco Carola en andere Drum Code-artiesten merk je dat het allemaal erg mainstream techno begint te worden. ik vind het niet zo leuk als het die richting opgaat maar aan de andere kant heb je altijd een grote underground scene die wars is van commercie en die het underground willen houden en bewust muziek produceren om underground te blijven. Het werkt dus twee kanten op en dat is heel interessant om te zien en te horen. Voor mij is het wel moeilijk beslissen aan welke kant ik me bevind. Ik wil geen mainstream technoartiest worden maar ik wil wel groeien als artiest.”
Neem bijvoorbeeld een recente gig van De Witte die zij onlangs had bij Circo Loco op Ibiza. Geboekt met grote namen zoals Marcel Detmann en Ellen Alien maar niet voor de main room van DC10 doch voor het terras. Daar voelde ze zich helemaal niet op haar plek, en het verzoek van de promotor om wat rustiger te draaien werd dan ook door de manager van De Witte naast zich neergelegd. “Mijn set was goed, mijn tijd was oké, de algehele vibe was goed - het was alleen in de verkeerde ruimte”, vertelt de Witte hierover. “De main room zou veel beter zijn geweest. Erg jammer want ik had er zeer naar uitgekeken.” In tegenstelling tot de vrij algemene mening dat een dj zich moet aanpassen aan het publiek en het moment is De Witte toch zeer stellig als zij zegt dat zij geboekt wordt om zichzelf te zijn. “Het is ook een van de voortdurende discussies tussen dj’s, ben je een goede dj omdat je echt uitdraagt waar je voor staat of ben je een goede dj omdat je je weet aan te passen aan het publiek en het moment? Het hangt van het tijdslot af of ik mij aan het moment kan aanpassen. Aanpassen aan een ander publiek gaat niet lukken, daar heb ik de muziek ook niet voor. Wat je ziet is wat je krijgt en dat is techno. In het algemeen maar ook omdat ze begrijpt welke richting sterke labels en mega-technoartiesten hebben gekozen hoopt zij dat mensen niet ziek worden van techno omdat het te commercieel wordt. “Ik hou echt van underground, ik hou van de vibe en het respect dat de artiesten onderling hebben,” zegt zij, “ik wil een goede technoartiest worden maar niet per se een commerciële. Moeilijk, want wat definieert commercieel? Ben je commercieel als je commerciële muziek draait of ben je commercieel als je heel groot bent, veel geld verdient en heel veel kaartjes verkoopt? Daarom plan ik graag voor de lange termijn. Ik over-analyseer alles, bedenk waar ik moet tekenen en wat dat betekent?

Charlotte geeft ze toe dat zij zeer ongeduldig is en dankt haar manager dan ook voor het inzicht dat hij haar gaf om het hele plaatje te kunnen zien. “Hij heeft mij echt geleerd hoe ik moest denken en handelen met oog op de lange termijn, niet iets doen omdat het nu goed lijkt en wat over enkele jaren niet meer zo is.” Het is verfrissend om zo’n instelling te vinden in de race naar zelferkenning, en ook zeker een gezonde, in een scene waar algemeenheid en populariteit hebben geleid tot een hokjesgeest waarbij genrebestempeling de hoofdrol speelt. En dat stelt ons voor de vraag: zijn het de grote namen en labels die we moeten volgen voor inspiratie en vooruitgang of is het juist de nieuwe golf artiesten zoals Charlotte de Witte, zelfverzekerd met haar identiteit, compromisloos in haar toewijding en gepassioneerd over creativiteit die de toekomst van techno vorm zullen geven?

Charlotte over ADE
Wat heeft ADE voor jou betekend?
“Om te beginnen heeft ADE ervoor gezorgd dat ik vorig jaar de hele Mary Go Wild-crew heb leren kennen wat ondertussen heeft geleid tot twee ep’s: Voices Of The Ancient Ep en de Closer Ep. Het is ook gewoon elke keer fantastisch om rond te lopen in Amsterdam en zoveel mensen uit de industrie terug te zien.”

Welke events ga je zelf bezoeken?
“Ik zou heel graag Awakenings bezoeken en het feest dat Suara geeft maar ik vrees dat mijn planning het moeilijk zal toelaten dit jaar. Ik draai zelf op Verknipt in Amsterdam Studios en bij Dave Clarke in de Melkweg, waar ik zo lang mogelijk ga blijven hangen. Ik zal ook wel vaak te vinden zijn in de kelder van Mary Go Wild tijdens hun Basement Raves.”

Wie of wat zijn momenteel je muzikale inspiratiebronnen?
“De laatste tijd draai ik onder andere veel muziek van Charles Fenckler, Regal, Perc, SLV en Slam. Maar ook Avgusto, Cosmin TRG en Setaoc Mass zijn geregeld terug te vinden in mijn playlists.”

Wat heeft de Nederlandse technoscene voor jou betekend?
“Het is voornamelijk de Nederlandse festivalscene die het laatste jaar veel heel betekende voor mij en veel invloed had op het aantal boekingen in clubs. Ik heb in juni mijn Awakenings-debuut gemaakt, wat toch wel het een en het ander in beweging heeft gezet. Ook Wonderland Festival in februari was er eentje om niet te vergeten. De Nederlandse scene is een heel krachtige en een heel aanwezige. A force to be reckoned with.”

 

 

Genre: