Geck-o: "Het zit in me dat ik blijf veranderen" | DJ Mag NL - Living & Breathing Dance Music
Living & breathing dance music!

Geck-o: "Het zit in me dat ik blijf veranderen"

Geck-o: "Het zit in me dat ik blijf veranderen"

Produceren, een label runnen, een radioshow maken en feesten organiseren. Je zou er maar druk mee zijn. En daarnaast ook nog verschillende gigs. Voor Rik van Dam, beter bekend als Geck-o is dit de normaalste zaak van de wereld. Wij spraken met de ijverige creatieveling.
 

Geck-o neemt veel hooi op zijn vork. Het gaat hem nog goed af, maar het lijkt wel op erg veel werk. Bovendien brengt hij zijn 6e editie van The Funky Cat naar het vertrouwde P60 te Amstelveen. Ook vroegen wij ons af hoe na al die jaren zijn relatie met hardstyle is...

Hey Rik, hoe gaat het?
“Gaat lekker, ben nog een beetje uitgeput van dit weekend. Ik had verschillende gigs op drie hele verschillende podia, waaronder één met live zang improvisatie. Dat had weer een hele andere insteek dan de volgende, namelijk het openen van de hardstyle stage bij Dance Valley. En diezelfde avond of nacht nog een drie uur lange technoset!”

Veel gigs, maar daarnaast ben je ook druk bezig met releases, je label, The Funky Cat feesten… Kan je het allemaal nog wel bijhouden?
“Ik doe mijn best, maar om heel eerlijk te zijn zit ik af en toe met mijn handen in mijn haar. Ik heb zoveel te presenteren, en zoveel om naar buiten te brengen. Daardoor krijg ik soms het gevoel dat ik het niet genoeg aandacht kan geven, terwijl het wel alle aandacht verdient. Tegelijkertijd wil ik ook steeds nieuwe muziek maken, dus dat is een beetje lastig.”

Laten we dan eerst beginnen bij je releases. Wat heb je momenteel lopen?
“Ik heb vorig jaar mijn tweede album uitgebracht, Alien Sound System, en ben sindsdien nog niet bezig met een volgend album. De focus lag vooral op veel losse releases, want ik wilde even uitwaaien, verschillende dingen proberen. Tracks zoals Never Forget, wat meer een hardstyle plaat, Don’t Think, een soort technoplaat, Kylie Extended, die meer de subground kant op ging. Dan heb je nog Dragonfly 44, wat een soort progressive psy-techno was, I’m On Fire/On The Run is meer smerige electro-techno. Nightmare Trip Story is dan weer een combinatie van acid, raw hardstyle en techno. Kort gezegd vliegt het eigenlijk alle kanten op!”

Dat gaat inderdaad alle kanten op. En het is ook nog eens veel. Waar haal je de inspiratie vandaan?
“Eigenlijk uit alles wat ik doe en meemaak, en met name andere muziek. Door de jaren heen ben ik steeds beter geworden in produceren, waardoor de ruis tussen wat er in mijn hoofd zit en wat er uiteindelijk uit de speakers komt steeds minder wordt. Ik hoef mezelf alleen in te pluggen op mijn inspiratie en dan komt het vanzelf. Daar heb ik mijzelf voor opengesteld, en zo kan ik het laten flowen waar ik het wil flowen.”

Heeft je label The Funky Cat een rol gespeeld voor de vrijheid die je ervaart met je producties?
“Ja, die heeft er zeker aan bijgedragen. Maar dat kent wel weer twee kanten. Het geeft mij 100% vrijheid om te maken wat ik wil, want ik zou het zonde vinden als ik mijn producties niet echt uit kan brengen. Dat kan nu dus wel en dat kan van alles zijn. De keerzijde van alle uiteenlopende producties is dat het op het gebied van marketing alleen nog maar vager wordt!”

Het releasen van je tracks gaat via Bandcamp, waar men €0 of meer kan betalen per release. Waarom heb je voor deze manier gekozen?
“Wij – James (met wie ik het label run) en ik – wilden boven alles dat de muziek verspreid werd. Tegenwoordig verdien je niet zo veel met muziekverkoop. De drempel van die ene euro wilden we ook afschaffen zodat je, als je wil, onze muziek op de officiële manier gratis kan downloaden. Maar als je ons wil supporten, kan je zo veel geven als je wilt! Dus je bent niet gelimiteerd aan die ene euro, je kan ook meer geven. Via de illegale weg is alles toch gratis te vinden, dus dan hebben we liever dat je hem via ons eigen platform voor niks meepakt. Maar, wat voor ons ook belangrijk is, je kunt de muziek ook op alle andere platforms vinden. Spotify, iTunes, Beatport, you name it.”

Laatst mocht je het 1-jarig jubileum vieren van het label. Had je verwacht dat het zo ver zou komen toen je er mee begon?
“Ik hoopte het wel, ja. Bij de launch van het label had ik gemikt op twee releases per maand en dat zijn uiteindelijk 18 releases in 12 maanden geworden, waaronder twee volledige albums. Daar ben ik erg trots op.”

Hoe kijk je er op terug? Wat was bijvoorbeeld het hoogtepunt? En wat kon beter?
“Het absolute hoogtepunt voor mij was de release van mijn Alien Sound System album, dat hadden we groots aangepakt met een vinyl release. Dat had ik nog nooit eerder op die manier gedaan, ook met de distributie er van. Dat was dus ook gelijk wat beter kon, want het was nieuw voor ons. Het was een leerproces en het gebeurde nogal houtje-touwtje. Het album van Bold Action ging veel meer gestroomlijnd, alles liep meer automatisch via een eigen webshop, en dat was echt fijn.”

Na één jaar heb je heel wat releases uitgebracht, feestjes georganiseerd, run je het label, heb je nog een radioshow. Wordt dit de standaard per jaar?
“Als het zo doorgaat met mijn inspiratie, dan wel ja! Ik wil eigenlijk voor het platform iemand aannemen die de zaken achter de schermen kan regelen, zoals het pluggen van de muziek bij belangrijke organisaties, artiesten en contacten. Ik heb eigenlijk nooit zin om dat te doen. Ik kan muziek gaan opsturen naar allerlei mensen of in die tijd zelf muziek maken. Dan weet ik wel wat ik het liefste doe, haha!

Sowieso wil ik zelf wel in control blijven over alle creatieve zaken. Zo is de radioshow bijvoorbeeld een goede stok achter de deur voor mij, want hierdoor moet ik elke maand hard zoeken naar nieuwe muziek en artiesten. Hierdoor blijf ik inspiratie op doen en blijven mijn sets vers.”

Over je feest gesproken, je hebt er inmiddels vijf georganiseerd en de zesde komt er aan. De formule van The Funky Cat staat wel vast inmiddels.
“Dat is gevaarlijk! Het concept van het feest staat inmiddels sterk, maar we proberen elke keer weer nieuwe elementen in te brengen en het laatste wat ik wil, is dat het feest een sleur wordt. Het is wel heel fijn dat sommige dingen in de basis van het feest elke keer hetzelfde zijn. Daardoor gaat het organiseren wat makkelijker en hebben we meer tijd voor andere dingen, zoals speciale acts.”

Dus mensen weten inmiddels wat ze kunnen verwachten van je? Of juist niet verwachten?
“Haha, dat is het gekke er aan. Ik heb daar wel eens over nagedacht, dat mensen juist van mij verwachten dat ze verrast worden. Dat is eigenlijk ook een verwachting. Zouden mensen dan upset raken als ik een keer hetzelfde zou doen? Het zit in me dat ik blijf veranderen en dat houdt niet snel op.”

En wat kunnen we wel verwachten van editie 6?
“De volgende editie krijgt een fucked up Japan thema, cute but creepy. Ik ben eerder dit jaar in Japan geweest voor een optreden en daar heb ik veel inspiratie opgedaan. Maar ook mensen die helpen bij The Funky Cat zijn into Japan, waaronder onze vaste illustrator Mesloes. Ze heeft weer een prachtige poster gemaakt en ja, die tekens op de achtergrond hebben ook nog eens een passende betekenis!

Het thema zal vooral doorgevoerd worden in de subtiele dingen, details in de aankleding en de muzikale invulling. We hebben weer een mooie opbouw over de avond, van een vinyl-openingsset tot een heftige cross-genre set van Chris One aan het eind. Midden op de avond zijn we van plan om een kwartier lang alleen maar vage, fucked up Japanse muziek te laten horen. Daarvoor hebben we met Sloperij Janssen de perfecte dj gevonden.

Misschien interessant om nog te vertellen is dat we kijken naar spin-offs voor The Funky Cat. We hebben de hoofdedities in de P60 te Amstelveen, maar we kijken of we kleinere edities kunnen doen in de rest van Nederland. Meer club insteek en minder show insteek zowel muzikaal als aankleding. We zijn nog druk bezig met zoeken naar de juiste locaties, want het moet goed vullen voor ons.”

Even wat anders. Je vertelde zo net dat je vorig jaar een hardstyle plaat had uitgebracht, Never Forget. Hoe is jouw relatie met hardstyle tegenwoordig?
“Hardstyle is wel een dingetje. Ik luister het al sinds 2001, mijn eerste cd’s had ik op de basisschool, zoals de ID&T Hardtrance cd’s. Ik luisterde die cd’s helemaal kapot en daarop stonden zeker twee tracks die je tegenwoordig early hardstyle kan noemen. Ik begon er steeds vaker naar te luisteren en na een paar jaar dook ik helemaal in deze muziekstijl. Als doel had ik om alle hardstyle tracks die bestonden te kennen! Ik verzamelde alles, en logische volgende stap was om zelf te gaan draaien. Vanuit die stevige basis is het ontstaan. Het is een kern die nog steeds diep in mij zit.

Maar ik vind het steeds lastiger worden om het ook echt te maken. Ik weet niet waar het door komt, maar als ik in de studio ga zitten, komt er bijna geen hardstyle meer uit. En als ik het probeer te maken, voelt het al gauw geforceerd. Dat vind ik niet fijn, hoewel ik het wel ontzettend leuk vind om te draaien. Ik benader mijn sets vaak uit een heel energiek oogpunt. Hardstyle gebruik ik niet om heel diep te gaan, waar het overigens wel geschikt voor kan zijn. Ik gebruik het meer voor een feestvibe, alternatief, niet echt die kazige Freestyle. Juist meer serieus, maar ook positief en opgewekt. Dat vind ik heel leuk en ik maak af en toe ook nog wel een nummer, maar vaak lukt dat niet echt meer.

Ik vind dat niet heel erg. Hier en daar pak ik een boeking mee en dat vind ik altijd superleuk om te doen, en dat wil ik ook graag blijven doen. Ik heb natuurlijk The Funky Cat waar ik van alles kan doen en heb ook de mogelijkheid om achter de schermen met hardstyle bezig te zijn. Dan hoef ik niet in de spotlight te staan, maar werk ik wel aan vette, grote projecten voor stages waar de muziek voor bedoeld is.”

En je bent ook zo nu en dan bezig met Theracords Classics Collective (T.C.C.)
“Ja klopt, dat is ook heel leuk. Natuurlijk brengen we hiermee dingen terug die zijn geweest, maar de mooie twist aan T.C.C. is dat we ook  nieuwe dingen toevoegen. Dat houdt het idee heel erg in leven, het is niet alleen maar terugkijken. Ik moet zeggen dat ik in die stijl ook meer voel om te produceren, dat gaat wat makkelijker. Onder de T.C.C. naam releasen verschillende artiesten zoals Thera en ik, maar aan That Acid Tho heeft Wavolizer bijvoorbeeld ook bijgedragen. Thera en ik zijn ook weer bezig met een nieuwe collab voor dit project, die wordt vrij lomp. Iets wat ik niet meer zou willen uitdragen als Geck-o zijnde, maar wat nog wel een onderdeel van me is.  Dus T.C.C. is daar echt perfect voor.”

2017 is volgens velen het beste jaar voor hardstyle sinds tijden. Hoe kijk jij hier tegen aan?
“Ik vind het een interessante ontwikkeling. Ik denk dat voor veel mensen de euforische hardstyle een lange tijd heeft stilgestaan. Dezelfde ontwikkeling, dezelfde sound, weinig innovatie, terwijl dat allemaal in de raw hardstyle plaats vond. Veel gasten gingen raw maken en daar werden echt grote sprongen gemaakt, veel innovatie. De mensen die 2017 het beste jaar noemen konden zich daarin niet vinden, denk ik. Raw hardstyle blijft zich overigens heel vet door ontwikkelen, er zijn de laaste tijd veel energieke sounds te horen zoals psy en hardtechno invloeden. Er komt heel veel drive bij en het is interessant hoe zich dat heeft ontwikkeld.

Destijds, rond 2011, stonden we met Theracords aan de basis van wat je nu ‘early raw hardstyle’ zou kunnen noemen, haha! Het duurt nog even en dan krijg je early raw hardstyle feestjes, mark my words. Vanuit daar is het zich gaan ontwikkelen en dat gebeurt nog steeds. Mensen die zeggen dat alles één is, steken hun kop in het zand, want raw is gewoon zijn eigen ding geworden. Het heeft zichzelf bewezen.

Nu heb je de terugkeer van allerlei grote namen van weleer, wat iedereen ervaart als een positieve vibe. Echt om er weer iets van te maken. Ik ben benieuwd wat dit allemaal met zich meebrengt. Vooral Headhunterz’ eigen nieuwe minialbum, of dat vooruit gaat of dat het teruggrijpt op wat het vroeger was. Dat gaat wel veel uitmaken, denk ik. Als ik eerlijk ben en ik kijk naar Noisecontrollers, die maakt nog steeds hele vette platen, maar echt nieuw is het niet meer. Terwijl hij jaren geleden de innovator bij uitstek was, hij liep jaren vooruit met zijn sound. Nu heb ik het idee dat het draait om mensen tevreden stellen. Ik snap dat wel, maar ik zie liever weer wat innovatie. Misschien heeft hij hetzelfde wat ik ook heb. Ik heb bijna geen nieuwe ideeën voor hardstyle.

Als ik nu iets maak wat hardstyle is, is het ook effectief. Die vernieuwing zoek ik in andere muziek. Ik had na Defqon weer een hardstyle high, want dat is dé plek waar die muziek volledig tot zijn recht komt. Ik vond het weer helemaal de shit en toen ging ik weer in de studio zitten met het idee om hardstyle te maken. Ja, dat lukte gewoon niet. Ik viel weer terug op oude dingen en dacht “dat heb ik toch al gedaan?”. Dan kan ik net zo goed dat nummer draaien dat ik al gemaakt heb.

Misschien moet ik het stukje productie van dit genre overlaten aan anderen en voor mezelf de rol van dj op me nemen. Ik vind dat ik nog veel toe te voegen heb aan het genre op feesten als dj, omdat ik vaak een alternatieve selectie heb en veel eigen edits maak. Ik zie mezelf als de spice op de line-up. Een alternatieve sound waar op je kan dansen, dat wil ik bieden. Voor alle artistieke uitspattingen in de studio kan ik me focussen op The Funky Cat en andere projecten. Daar ben ik heel tevreden mee!”

Vrijdag 6 oktober is Geck-o weer met een ijzersterke line-up te vinden in de P60 te Amstelveen. The Funky Cat #6 staat volledig in teken van Japan, dus het wordt zeker weten weer een veel te gekke avond. Check de line-up hieronder en voor tickets en informatie klik je op deze link!

Tekst Tieme de Jonge
Beeld Het Rijk Alleen, Rein Kooyman, Mesloes