Underworld: oude mannen met schitterende toekomst | DJ Mag NL - Living & Breathing Dance Music
Living & breathing dance music!

Underworld: oude mannen met schitterende toekomst

Underworld: oude mannen met schitterende toekomst

We moeten toegeven dat toen we hoorden dat het nieuwe Underworld-album Barbara Barbara, we face a shining future heette, wij dachten dat onze jeugdhelden uit het Engelse Cardiff toch wel echt een beetje oud waren geworden en het vuur uit hun lichamen was verdwenen. Gezapig zouden zij scrollend door zinloze webppagina’s kijken naar wat voor moois er in de muziekwereld gebeurde, terwijl de koude, Engelse regen tegen de ramen sloeg. Het was een triest beeld. Een wijs persoon zei ooit: “Don’t judge a book by its cover” en dus besloten wij de proef op de som te nemen en afgelopen dinsdag naar TivoliVredenburg in Utrecht af te reizen.
 

Beeld Facebook Underworld 

Warm welkom
De drie optredens van Underworld, op maandag, dinsdag en woensdag, vonden plaats in Ronda, een relatief intieme zaal van poppodium TivoliVredenburg. Dat intieme vertaalde zich al snel naar heet. Terwijl er nog niet zoveel op het podium gebeurde – wij kwamen net binnen nadat Rick Smith het voorprogramma had verzorgd – liep de temperatuur al aardig op. Misschien dat het kwam door de imposante, doch eenvoudige set up op het podium: Underworld speelt live met in ieder geval twee laptops, gekoppelde beeldschermen, een keyboard en vermoedelijk wat Roland-apparatuur. Wij konden helaas niet ontdekken of dat een 303, 808 of 909 was. Duidelijk werd eens te meer dat Underworld artiesten zijn. Performers, ambachtsmannen, muzikanten.. en niet zomaar liedjesafspelers.


Beeld Jana van der Pennen

Voordat zij hun eerste nummer zouden inzetten, moesten wij het nog even doen met wat deephouse als achtergrondmuziek.

Reis door de tijd
En toen  kwam Rick Smith achter de coulissen vandaan. Pantalon, spijkerhemd en een brilletje dat ook op de neus van Mark Rutte had kunnen pronken. Een nette man. Karl Hyde daarentegen zag eruit alsof hij rechtstreeks uit een scene uit Trainspotting kwam lopen. 1 of 2, dat maakt niet uit.

Ondanks de vreemde titel van dat nieuwe album en de brave uitstraling van Rick Smith, kriebelde het toch wel een beetje in onze buiken. Dit is Underworld, dit zijn legendes die ons voorzagen van klassiekers als Born Slippy, Rez en Cowgirl. Dit zijn de mannen die ons luidkeels lieten zingen over dog boys, dirty numb angels boys, lip stick boys en lager. Dit zijn de mannen die al 30 jaar meetellen in de scene en het stigma pop, rock of techno zijn overstegen.

Op de grote LED-muur achter het podium verscheen in Polkadots de naam van de eerste track: Mmm Skyscraper (I Love You). Dat zette wel de toon! De track uit 1994 bleek onverminderd relevant en live ingespeeld klapte het nummer uit de boxen. De microfoon van Karl stond nog wat zacht, want zijn onvervalste Engelse accent kwam maar mondjesmaat in onze oren terecht.


De reis door de tijd zette zich voort, toen Karl Juanita inzette. Dit nummer uit 1996 van het album Second Toughest In The Infants hield het tempo hoog, misschien wel iets te hoog voor het begin van het optreden. Underworld had een man ingehuurd die met een enorme LED-spot voor het podium stond en daarmee Karl voorzag van een psychedelisch, snel afwisselend spectrum van precies twee kleuren: groen en paars.

We maken een sprong van 20 jaar naar het heden, wanneer I Exhale aan bod komt. De zaal zingt mee en juicht wanneer Karl vraagt wie er gisteren ook waren. Opeens vielen ook de vele merchandise-dragers op. Aha, die hard fans dus. En zo te zien al een lange tijd, want het publiek was alles behalve jong te noemen.

Aftellen naar de klassieker
Het optreden vliegt voorbij en omdat wij vooraan staan, konden wij ongeveer inschatten hoe lang het nog zou gaan duren. Rick Smith had namelijk een aantal strips onder aan zijn laptopstand hangen, waarop blijkbaar de partituren of composities van de nummers stonden die hij zou gaan spelen. Het leken een beetje op van die briefjes met bestelling die je in de keuken van een restaurant ziet hangen. Wat zou er op het laatste stripje staan? Rez of Born Slippy? Of geheel iets anders, zoals een track van hun nieuwe album?


Het was moeilijk te voorspellen, aangezien er eerst een scala aan maatschappijkritische teksten, jaren-90 house en zelfs rap voorbijkwam. Als Karl even pauze nam, ging Rick alleen verder en voorzag hij ons van vrij stevige techno-intermezzo’s. Alsof Juan Sanchez zijn eerste Drumcode-track dropte. Cimbalen, dikke basslines en zeker meer dan 135 bpm. Lekker hoor!


Beeld Jana van der Pennen

Nadat King of Snake en Rez de zaal in vuur en vlam hadden gezet, kwam die laatste soundstrip steeds dichterbij en ja hoor… kippenvel.

One of a kind
Underworld is wat jaartjes ouder geworden, maar als zij eenmaal op stoom zijn dan zijn ze niet meer te stoppen. Het zijn rasmuzikanten die geloven in wat ze doen en uitstralen dat ze daarin geloven. Zoals Karl Hyde het omschreef tijdens een interview met Billboard: “When I listen to this record what I’m proud of most is that Rick and I made a record without thinking about where it fits or if it sounds like Underworld.” Pleasen door niet te pleasen. Met deze instelling en de muziek van Underworld ziet de toekomst er voor zowel de heren als ons inderdaad shining uit.

Tekst Sander Petit