Darko Esser blikt terug en kijkt vooruit | DJ Mag NL - Living & Breathing Dance Music
Living & breathing dance music!

Darko Esser blikt terug en kijkt vooruit

Darko Esser blikt terug en kijkt vooruit

In het dierenrijk van de Nederlandse kwalitatieve elektronica bevindt zich een aantal schijnbaar onverwoestbare organismen. Zij zijn vergroeid met het landschap waarin zij leven. Het zijn de autonome, eigenzinnige spinnen in een web dat internationaal en genre-overschrijdend verbonden is met gelijkgestemde wezens en instituten.
 

Tekst Gideon Bouwens
Beeld Katja Rupp Photography

Darko Esser is zo iemand. Hij bestiert drie labels (Balans, Wolfskuil, Tripeo) waarop hij hoogwaardige techno, house, en elektro uitbrengt. Ook treedt hij over de hele wereld op, inmiddels voornamelijk als alter ego Tripeo. Daarnaast is hij al zestien jaar de man die bepaalt welke dance-acts het podium mogen betreden in het Nijmeegse Doornroosje. Het afgelopen jaar speelde hij meer dan ooit en kruiste zijn pad dat van onder anderen Ricardo Villalobos en Philip Glass, beiden persoonlijke helden van Esser. Meer dan genoeg redenen om vlak voor de jaarwisseling eens bij te praten.

GB: Jouw immer fanatieke promotiemachine Modern Matters stuurde ons een promo voor een release op Wolfskuil LTD van DJ Red met daarop een remix van Ricardo Villalobos. Dat trok onze aandacht; hij staat nou niet direct bekend om zijn geweldige communicatie. Hoe is die release tot stand gekomen?
DE: “Ik heb Villalobos heel hoog zitten. Hij is toch wel een van de meer bijzondere artiesten die er in de dance scene rondloopt, ook vanwege zijn uitzonderlijke karakter. Maar ik heb het eerlijk gezegd op een presenteerblaadje aangeboden gekregen. Eigenlijk was de hele release er al. DJ Red is al jaren een vriendin van Villalobos, ze draaien ook vaak samen. Zij had haar originele track door hem laten remixen en ze waren op zoek naar een label.

Nu is Ludovica, de eigenaar van Modern Matters, weer een goede vriendin van Red en Ludo vond Wolfskuil een geschikt label voor deze release. Toen ik zag dat er een remix van Ricardo bijzat was ik natuurlijk direct geïnteresseerd, maar ik wilde het niet alleen maar vanwege zijn naam uitbrengen. Dus heb ik nauwkeurig geluisterd en vooral het origineel goed getest tijdens mijn sets. Die track werkte zo goed dat ik het wel moest doen.”

GB: “Dus uiteindelijk heb je geen direct contact gehad met Villalobos?”
DE: “Nee, dat liep allemaal via Red. Zij spreken elkaar ook alleen maar als hij in Berlijn is en ze met elkaar afspreken. Hij heeft geen e-mail en doet geloof ik ook niet echt aan mobiel bellen. Er stond een mooi interviewmet hem in Crack Magazine. Daarin zegt hij dat hij door niets afgeleid wil worden van het artistieke proces. Ik vind dat mooi.”

GB: “Je kent vast ook zijn mening over Burning Man uit datzelfde interview. Dat hij geen zin heeft om helemaal naar de woestijn te gaan om te draaien voor miljonairs die een week doen alsof ze idealen hebben maar zich in het dagelijkse leven nergens wat van aantrekken.”
DE: “Al heeft hij zelf vast ook een prima bankrekening hahaha… Maar ik snap wel wat hij bedoelt. Hij staat wel degelijk dicht bij zijn idealen. Naar mijn mening wordt Burning Man steeds meer de moderne versie van de aflaat.Je kunt het hele jaar rustig fout bezig zijn en mensen uitknijpen en zoveel mogelijk geld verdienen en dan ga je een week hippie spelen om dat te compenseren. Zo is het uiteraard niet begonnen, maar tegenwoordig zitten er al CEO’s in het bestuur van Burning Man en heb je privé campings waar je gewoon kunt betalen. Dat staat allemaal haaks op het principe van het geheel lijkt me.”

GB: “Het is een beetje zoals een vip-tafel in een techno club.”
DE: “Ja precies, dat slaat ook als een tang op een varken. Er waren dit jaar al rellen doordat originele Burners die nieuwe campings bestormden. Het lijkt de gewone wereld wel hè..”

GB: “Laten we die echte wereld vooral buiten dit interview houden. Je hebt dit jaar ook mogen optreden voor Philip Glass, een andere held van je. Hoe is dat gegaan?
DE: “Ik ben benaderd door De Melkweg, waar elk jaar het Philip Glass’ Day and Night Festival plaatsvindt. Dat viel dit jaar samen met ADE en dus zochten ze iemand die de brug kon slaan tussen de muziek van Glass en dance. Camiel van de Melkweg wist dat ik een mega fan van hem ben en vroeg of ik een idee kon pitchen voor een optreden. Ik heb een werk van hem in een context geplaatst zoals ik dat als elektronische muzikant zou doen. De partijen van het stuk heb ik ingevuld met mijn eigen geluiden en daaraan weer extra lagen toegevoegd en dat tenslotte live geremixt.”

GB: “Wat vond de meester er zelf van?”
DE: “Dat was een bijzonder moment voor mij, ik had nooit gedacht dat ik die man überhaupt een hand zou geven. Het is een hele vriendelijke, zachtaardige man die enorm fanatiek is en betrokken bij zijn muziek, ondanks dat hij volgend jaar tachtig wordt. Hij heeft mijn optreden gehoord en na afloop gaf hij me een van de mooiste complimenten die ik ooit heb gehad. Hij vond het heel mooi en vooral heel respectvol naar het originele stuk. Dat pakt niemand me meer af!

GB: “Speel je het stuk of delen ervan nog zelf nu?”
DE: “Ik speel eigenlijk niet meer live. Maar ik wil mijn versie nog wel graag uitschrijven en naar hem opsturen. Als ze er dan iets mee willen doen mag dat uiteraard.”

GB: “Dat leidt logischerwijs tot de vraag waarom je niet meer live speelt.”
DE: “Er gebeurde eigenlijk hetzelfde als de vorige keren dat ik live optrad. Op een gegeven moment is voor mij de koek op. Ik had dan wel vijftig of zestig tracks die ik op verschillende manieren kon combineren en bewerken, maar het blijven die tracks. Ik maak niet snel genoeg nieuwe muziek om het voor mezelf spannend te houden. En je gaat bepaalde patronen volgen omdat je doorhebt wat werkt. Dus ik ben ermee gestopt toen ik het nog leuk vond. Ik zie mezelf ook eigenlijk veel meer als een dj.”

GB: “Dat gaat dan ook heel goed. We zagen veel internationale shows voorbijkomen in 2016.”
DE: “Ik heb een heel bijzonder jaar gehad; heel veel gereisd en meer gespeeld dan de afgelopen tien jaar, denk ik. Zo was ik twee keer in Argentinië, waar ik een residentie heb in mijn favoriete club van het moment, de Under Club. Voor de mensen daar is het heel persoonlijk. Ze zoeken voor en na je optreden veel contact met je en zijn oprecht blij dat je er bent. Je krijgt er ook de tijd, meestal doe ik daar all-nighters waarbij iedereen ook echt tot het einde blijft.

Colombia was ook geweldig. De mensen zijn er iets rauwer dan in Argentinië, maar minstens net zo gepassioneerd. In Zuid-Amerika is de reden dat mensen uitgaan heel anders dan hier. Het zijn vaak een beetje buitenbeentjes die komen om te ontsnappen aan de harde werkelijkheid van hun bestaan. Dat is hier toch wel anders. Niet dat het een of het ander beter is, maar ik vond het zelf heel verfrissend om mee te maken. Het lijkt een beetje op hoe het ging toen ik zelf net begon.”

GB: “En dan werk je daarnaast ook nog steeds bij Doornroosje.”
DE: “Klopt! Inmiddels al meer dan zestien jaar en nog steeds met heel veel plezier. We zijn natuurlijk naar een nieuw pand verhuisd en de bezoekers zijn daar heel blij mee. Ze zeggen dat het voelt als het oude ‘Roosje’ in een nieuw jasje. Natuurlijk is de dancescene wel enorm veranderd de afgelopen jaren. Er komen steeds meer kleine crews bij die feesten geven en succesvolle concepten uit bijvoorbeeld Amsterdam trekken door het hele land. Er is dus veel meer concurrentie, maar het gaat eigenlijk heel erg goed. We hebben wat aanpassingen moeten doen en onze manier van werken moeten bijstellen, maar daar heeft de buitenwacht niet al teveel van gemerkt.”

GB: “Kun je al iets vertellen over de programmering van 2017?
DE: “We hebben net Josh Wink en Heidi aangekondigd voor het 22-jarig bestaan van Planet Rose en op vier maart doen we een hele grote drum&bass avond. Daar staan onder andere Grooverider, Fabio, Dillinja, LTJ Bukem, en Bassline Smith. Dat concept is sowieso een van de hoogtepunten van het afgelopen jaar. Het heet WTF (What The Fuck) en gaat over meer dan alleen een coole line-up. We worstelden een beetje met drum&bass. Die doelgroep vond ons te netjes en dus moesten we iets verzinnen om ze voor ons te winnen. Toen heeft de jongen met wie we deze avond doen, Thijs, dit concept speciaal voor ons bedacht. Hij zit midden in die scene en is een hele goede promotor. Thijs vond dat we naast een goede line-up ook allerlei ‘what the fuck momentjes’ moesten creëren gedurende de avond. Zo was er tijdens Halloween een zombie attack in de gang, die er zo echt uitzag dat mensen inderdaad dachten: what the fuck?!

Dat mensen meer komen voor de avond en de sfeer merk ik ook op een avond als Subcultuur. Dat is een vriendengroep die zelf iets miste in het aanbod in Nijmegen op het gebied van goede Europese deephouse en niet gehinderd door enige ervaring feesten is gaan organiseren. Dat soort samenwerkingen werkt voor ons en voor hen, omdat zij door ons netwerk grotere namen kunnen boeken en wij een nieuwe doelgroep binnenkrijgen.”

GB: “Genoeg Doornroosje, dit gesprek gaat over jou. Hoe staat het met je andere labels?”
DE: “Dat loopt allemaal prima door, al heb ik de frequentie van de releases iets omlaag gebracht. Het tempo lag erg hoog en ik denk dat we met minder releases meer effect kunnen hebben. Ik werk nu met een vaste groep artiesten met wie ik iets wil opbouwen, dus dan moet je soms wachten tot er iets tussen zit dat je zelf graag wil uitbrengen. Misschien heeft het wel met ouder worden te maken, maar ik wil hier meer de tijd voor nemen. Ik test tracks ook veel beter in mijn eigen sets, wil het effect zien op de dansvloer voor ik beslis of we het gaan uitbrengen.

Sowieso ben ik dit jaar weer veel dieper in het dj-en gedoken. Relatief weinig in de studio gezeten, veel door mijn platencollectie gegaan, heel veel oude platen opgenomen, m’n rekordbox collectie omgegooid en van 10.000 tracks teruggebracht tot 4.000. Ik vond dat ik dat wel verdiend had na een periode waarin ik vrij veel uitbracht.

GB: “Word je nog steeds beter als dj?”
DE: “Ja, het is wel duidelijk dat ik nog lang niet ben uitgeleerd. Bepaalde dingen worden wat makkelijker naarmate je ze vaker doet, maar dansvloeren veranderen de hele tijd en de afstand qua leeftijd tussen mij en mijn publiek groeit. Hoe ik daarmee om ga? In de dagelijkse omgang zit er best wel een verschil tussen de belevingswereld van iemand van twintig en die van mijzelf. Ik word tenslotte volgend jaar veertig. Het leuke aan muziek is dat je daaroverheen kunt stappen en als artiest kunt leren van hun frisse, jonge benadering.”

GB: “Je geeft zelf al aan dat je veertig wordt. Jij gaat nooit meer iets anders doen hè?”
DE: “Haha, nee ik was het niet van plan! Ik weet niet of ik het als ik vijftig ben nog steeds leuk vind om altijd maar ’s nachts op pad te gaan, maar het zal altijd met muziek te maken moeten hebben. Misschien nog meer op de achtergrond, advieswerk of iets dergelijks. Wat ik wel heb ontdekt is dat ik niet altijd op reis zou willen zijn, zoals veel ‘eredivisie’ dj’s dat wel doen. Dan wordt het te machinaal voor mij en zou ik er emotioneel niets meer bij voelen. En daarvoor doe ik het juist.”

Genre: